Liberalis

Jakie ma Pan zdanie na temat nierynkowego anarchizmu?

Nie jestem nawet pewien czy da się wyraźnie oddzielić “rynkowy” i “nierynkowy” anarchizm, przynajmniej jeśli użyjemy terminu “rynek” w szerokim znaczeniu jako dobrowolne, w odróżnieniu od przymusowych, interakcje.

Większość “nierynkowych” odmian anarchizmu, będącą dla mnie niejasną, ogólną kategorią, wychodzi z innych przesłanek dotyczących praw własności niż większość “rynkowych” odmian. Ale każdy zespół praw własności może być spójny z późniejszym pojawieniem się na nieuregulowanym rynku oczyszczających cen rynkowych.

A nawet porównawczo, “kolektywistyczne” czy „nierynkowe” formy anarchizmu pozostawiły po sobie znaczną ilość propozycji dotyczących działalności organizowanej na podstawie wzajemnej wymiany, nawet jeśli odrzucały termin „rynek”. Bakunin przewidywał, że jego rolniczo-przemysłowe komuny wymieniać się będą nadwyżkowymi produktami na podstawie jakiegoś prawa wartości. W tych częściach Hiszpanii, które znajdowały się pod kontrolą CNT1, te rodzinne gospodarstwa i przedsiębiorstwa, które nie zatrudniały dodatkowej najemnej siły roboczej, mogły przyłączyć się do syndykatów i sprzedawać swoje produkty na rynku. Myślę, że LeGuin pozostawiła podobną możliwość dużej mniejszości „antyspołecznych” postaci w jej libertariańsko-komunistyczcznym świecie Annares z powieści „Wydziedziczeni”.
Przeczytaj całość »

Maciej Dudek: W swoich polemikach na Forum Libertarian używasz pojęcia “ład propertariański”. Jak należy rozumieć ten termin?

Jaś Skoczowski: Ładem propertariańskim nazywam taki porządek polityczny (czyli taką dystrybucję władzy), zgodnie z którą przemocy/przymusu mogą używać tylko właściciele którzy swoją własność nabyli słusznie. Przy czym dotyczy to własności innej niż własność samego ciała właściciela. To nie mój termin, wymyślił go L. Neil Smith. Według Wikipedii. Jeszcze dodam – tego przymusu używać można tylko w celu zachowania własności, albo wymierzenia sprawiedliwości za jej naruszenie, albo wymuszenia rekompensaty. Poprzednie zdanie nie jest alternatywą wykluczającą, więc ktoś może uznawać za słuszne używanie przymusu tylko w jednym z wymienionych przypadków, dwóch lub we wszystkich. I zaczynam się zastanawiać, czy to jest dobra charakterystyka, bo wynika z niej, że Lefevre nie był propertarianinem.
Przeczytaj całość »

Z Jackiem Spendlem rozmawiamy o inwazji KoLibra na inne państwa, libertarianizmie i autonomii Śląska

Goniec Wolności: Czy aktualnie zakładasz oddział KoLibra w USA?

Jacek Spendel: Interesująca propozycja, jednak obawiam się, że nie jest to możliwe. Rynek organizacji konserwatywnych, libertariańskich oraz tych próbujących łączyć oba nurty jest tutaj tak nasycony, że ciężko byłoby znaleźć dla nas miejsce. Bardzo budujące jest to, że wszystkie te nurty od „Ko” do „Liber” zgodnie współpracują, czego wielkim przykładem był wrześniowy marsz podatników na Waszyngton, w którym wzięło udział pół miliona depozytariuszy ognia wolności. Wracając do spraw KoLibra w Ameryce, to chciałbym się pochwalić, że zapoczątkowałem relację z siostrzaną względem nas, pod kątem działalności, organizacją Students for Liberty. Jest to młoda inicjatywa wyrosła na kampanii Rona Paula, zarazem jednak bardzo aktywna i pełna wigoru — czyli tego, czego nam obecnie trochę brakuje. To, w jakim kierunku pójdzie współpraca na linii KoLiber-SFL zależy przede wszystkim od działań Zarządu Głównego.
Przeczytaj całość »

Co, Pana zdaniem, zagraża ludzkości?

Immanuel Wallerstein: W pewnym sensie ludzkość zawsze znajduje się w stanie zagrożenia. Co jej zagraża? Według mnie żyjemy w dwudziesto- czy może pięćdziesięcioletnim okresie przejścia z systemu kapitalistycznej gospodarki-świata do jakiegoś nowego, którego charakter trudno przewidzieć. Czy ten okres jest niebezpieczny? Jest chaotyczny, pełen przemocy, charakteryzuje się ogromnymi i nieprzewidywalnymi fluktuacjami. Czy jednak istnieje jakieś konkretne źródło zagrożenia? Owszem, moim zdaniem są to ci, którzy mogą użyć broni atomowej. Stany Zjednoczone albo jakiś inny kraj. Ale konsekwencje tego kroku są zupełnie nieprzewidywalne. Nie twierdzę, że jest to bardzo prawdopodobne, ale całkiem możliwe. Czy żyjemy więc w niebezpiecznym okresie? Tak, i to zarówno na poziomie światowym, jak i indywidualnym. Np. miasta na całym świecie są o wiele bardziej niebezpieczne niż 50 lat temu. A kto konkretnie nam najbardziej zagraża? Jest taka popularna amerykańska kreskówka Pogo; w jednym z najbardziej znanych odcinków Pogo – główny bohater – mówi: „Spotkałem wroga i to my nim jesteśmy”.
Przeczytaj całość »

1. Wybory do Parlamentu Europejskiegoo

Norbert Kaczmarek: Przede wszystkim: Dlaczego startujesz z list Platformy Obywatelskiej, a nie z list Unii Polityki Realnej?

Adam Duda: Ponieważ UPR, gdyby doszła do władzy, wyglądałaby tak samo jak PO. Polityka realna to sztuka kompromisu. To niestety cecha demokracji.

Do jakiej frakcji w Parlamencie Europejskim zamierzasz wstąpić?

Wstąpię do frakcji, w której jest PO obecnie, czyli do EPL-ED.
Przeczytaj całość »

Przede wszystkim na początek chciałbym wiedzieć na czym konkretnie polega pakiet telekomunikacyjny? Co zawiera? Od kiedy toczą się nad nim prace i jaka jest jego historia? Czy pakiet dotyczy czegoś więcej niż tylko „podziału” internetu?

Pakiet Telekomunikacyjny to nie tylko internet, to cała komunikacja w Europie. Numery alarmowe, częstotliwości telewizyjne, dywidenda cyfrowa etc. Jest tego trochę. Pakiet w obecnej formie powstaje od 2002 roku, wcześniej ok. lat 70 stworzono coś co rzekomo działa do dziś, ale jakoś nie chce mi się w to wierzyć. Co do internetu – pakietowanie internetu to nic innego jak ustalanie przez ISP jakie strony możemy oglądać.
Przeczytaj całość »

My, wolnorynkowcy, doskonale zdajemy sobie sprawę, iż to nie kapitalizm i nie wolny rynek są odpowiedzialne za obecny kryzys finansowy, ale ich brak, doprowadził do obecnej sytuacji. Pytanie jakie się nasuwa to do czego może doprowadzić ciągłe zrzucanie winy za obecny kryzys na kapitalizm. Czy widzi pan w niedalekiej przyszłości szansę dla wolności gospodarczej, skoro ma ona tak złe skojarzenia?

Ciężko jest to przewidzieć. To tak jakby odczytywać przyszłość z kryształowej kuli. Oczywiście zdecydowana większość polityków, dziennikarzy i ekspertów wmawia ludziom, że mamy do czynienia z bankructwem kapitalizmu i że kryzys obnażył nędzę liberalizmu. Według nich jedyną receptą jest więcej władzy w ich ręce i jeszcze większa kontrola życia gospodarczego. Sęk w tym, że ludzie żadnej z tych grup nie wierzą i są bardziej otwarci na inne opinie. W tym widzę szansę dla nas, wolnościowców i dlatego jestem optymistą. Wydaje mi się, że nie ma co siedzieć z założonymi rękami i rozpaczać, tylko wziąć się do roboty i przekonać miliony ludzi, że to właśnie rynek jest ratunkiem i remedium na kryzys.
Przeczytaj całość »

To może zaczniemy od pytań związanych z prezentacją. Co więc zwróciło oczy “kreatywnego anachronisty” w stronę przyszłości?

Jeśli pytasz o to, dlaczego interesuję się zarówno przeszłością, jak i przyszłością – to prawdopodobnie dlatego, że oba dotyczą ludzi i różnych okoliczności, w jakich oni żyją i działają. Jedną z rzeczy, na jakie zwróciłem tu przelotnie uwagę to to, że w osiemnastym wieku i, zdaje się, również wcześniej, duża część ważnej pracy badawczej była wykonywana przez amatorów, w wiekach dziewiętnastym i dwudziestym przez profesjonalistów, a technologia może sprawić, że wrócimy do amatorów.

Przeczytaj całość »

Stefan Blankertz opublikował swoją pierwszą powieść z gatunku Sciene-Fiction i ef przeprowadziło z nim wywiad na ten temat;

ef: Panie Blankertz, właśnie ukazała się Pana nowa powieść „2068”. O czym ona jest?

Blankertz: „2068” traktuje o dyktaturze. Ministerstwo Zdrowia przejęło władzę i określiło co należy, a czego robić nie wolno. Jeżeli czyni się to, co powinno, określane jest to jako „właściwy sposób postępowania”; jeżeli zaś nie, rozlega się przeraźliwy dźwięk „Zwangjang”
(neologizm – słowo Zwangjang nie występuje w języku niemieckim – Zwang oznacza przymus).
Przeczytaj całość »

Jakie wymogi musi spełniać osoba chcąca przyłączyć się do krakowskiej SM UPR i jakie będą jej zobowiązania względem Sekcji?

Aby przystać do Sekcji, nie trzeba być członkiem UPR – wystarczy utożsamiać się z bronionymi przez nią zasadami i być szczęśliwym posiadaczem mniej niż 30 lat w metryce. Dla członków Sekcji nie będących członkami UPR roczna składka wynosi 24 złote, członkowie UPR wstępujący do Sekcji są z niej zwolnieni.

Tyle formalnie. Zasadniczo zanim ktoś się zapisze, chcielibyśmy go bliżej poznać. Ważne jest, by nie oczekiwał przy tym tego, na czym z reguły koncentrują się partyjne młodzieżówki, a więc profitów osobistych i protekcji w wyścigu do stołków.
Przeczytaj całość »

Kolejny materiał, który niestety w polskich warunkach nijak nie może się obejść bez kilku słów wprowadzenia. No bo kto z Was słyszał o Robercie Antonie Wilsonie? Jeśli nie jesteś fanem undergroundowego science-fiction (m.in. „lIluminatus! Trilogy”, „Schrodinger’s Cat Trilogy”, „Mask of the lIIuminati”) teorii spiskowych („Everything Is Under Control”), zwolennikiem semantyki Korzybskiego, neurolingwistycznego programowania („Quantum Psychology”), anarcho-indywidualistą („T.S.O.G. The Creature That Ate the Constitution”) czy jak kto woli „prawicowym hippisem”, to są marne szanse, że kiedykolwiek natknąłeś się na to nazwisko.
Tymczasem Bob Wilson to obok, Timothy Leary’ego, Williama Burroughsa i Kena Kesey’a (z którymi był zresztą blisko zaprzyjażniony) jedna z najważniejszych postaci (post)hippisowskiej kontrkultury.
Urodzony w Irlandii profesor fizyki i psychologii wraz z innymi enfantes terribles amerykańskiego środowiska naukowego wstrząsnął w latach lO-tych establishmentem pokazując, że z buntu się nie wyrasta. I choć od tamtego czasu minęło ponad trzydzieści lat Papa Bob nadal nie spuszcza z tonu.
Wywiad ten może sprawiać wrażenie nieco chaotycznego, ale gdy rozmawia się ze swoim ulubionym autorem zasiadając na werandzie jego kalifornijskiego domu i popija chłodną Margeritę trudno jest zachować właściwą redaktorską postawę…
Przeczytaj całość »

[Christian Michel jest byłym właścicielem jednego z największych koncernów usług korporacyjnych w Europie, członkiem Rady Nadzorczej Libertarian International oraz Komitetu Libertarian Alliance. Prowadzi stronę www.liberalia.com. Wywiad z dnia 29.06.2008.]

I jak się Pan czuje?

Jestem bardzo zadowolony z tych dwóch dni, uważam, że poszło naprawdę świetnie; lokalna organizacja była wspaniała, Mikołaj (Barczentewicz) i Pan i wszyscy, którzy pracowali nad organizacją wykonali kawał dobrej roboty, więc… Każdy, z którym rozmawiałem, uważa to za jedną z najlepszych naszych konferencji, więc jest świetnie. Jestem bardzo zadowolony.

Dziękuję. Pierwszy raz jest Pan w Polsce?

Oj nie, wiele razy byłem w Polsce. Najpierw bezpośrednio po upadku komunizmu – ’92 – ’93, i także ostatnio, nie w Warszawie, lecz w Krakowie. Mam więc okazję zobaczyć, szczególnie w Warszawie, jak bardzo miasto się zmieniło między 1992, 1993 a dziś. To naprawdę niesamowite. Wcześniej było szare, obskurne, naprawdę… miało aurę naprawdę nudnego miejsca. Dziś, choć dziś nie jest zbyt słonecznie, dziś jest to żywe miejsce pełne koloru, pełne młodych ludzi na ulicach, reklam, prawda, sklepów, i tak dalej. Naprawdę, to wspaniałe. A wszystkie stare budynki zostały odnowione i teraz świecą pełnią blasku.

Przeczytaj całość »

Wendy McElroy – pierwsza dama współczesnego indywidualistycznego feminizmu, autorka kilkunastu książek w tym XXX A Woman’s Right to Pornography, Sexual Corectness. The Gender-Feminist Attack on Woman, Queen Silver. The Godless Girl, The Debates of Liberty. An Overview of Individualist Anarchism, 1881-1908, oraz licznych artykułów publikowanych w tak różnorodnych periodykach jak The New Libertarian, Marie Claire, Penthouse i National Review (lektura obowiązkowa amerykańskich neo-konserwatystów). Redaktorka naczelna wortalu ifeminist.com, pracownik naukowy Independent Institute oraz aktywna blogerka. Wywiad przeprowadzony w 1999 roku przez Alberto Mingardiego.
Przeczytaj całość »

Wywiad ukazał się w magazynie Mindfuck # 1
_________________

Samuel E. Konkin 3, szerzej znany jako SEK3, to niewątpliwie jedna z barwniejszych i bardziej zasłużonych postaci amerykańskiego ruchu wolnościowego. Od ponad trzydziestu lat Sam znajduje się w samym centrum wydarzeń (anty)politycznych, jako teoretyk (New Libertarian Manifesto), redaktor (m.in. New Libertarian, Agorist Quarterly, FreFanzine), wydawca („New Isolationist”), utalentowany pisarz („Agent for Anarchy”, „The Statesman”, „Dragon’s Bane”), organizator (Movement of Libertarian Left, Agorist Institute, Karl Hess Club) i aktywista rozwijający najskrajniejszy nurt myśli wolnościowej, zwany ze względu na bardzo krytycznego stosunek nie tylko do państwowego kapitalizmu ale i jego instytucjonalnych podstaw, takich jak choćby wielkie korporacje, lewicowym libertarianizmem bądź też agoryzmem (od greckiego słowa ‘agora’ znaczącego ‘otwarty rynek’). O roli, jaką odegrał w środowisku libertariańskim najlepiej niech świadczy fakt, iż stał się on inspiracją dla bohaterów kilku popularnych powieści science fiction (Victor Koman „Kings of the High Frontier”, J. Neil Schulman „Alongside Night”, L. Neil Smith „The American Zone”). I to nie jakichś tam drugoplanowych postaci, cichutko przemykających po kartach książek, ale prawdziwych rewolucjonistów. Sami przekonajcie się dlaczego…
Przeczytaj całość »

Newsweek: Na początek najbardziej oczywiste pytanie: dlaczego nadal Pan to robi? Życie tym wyścigiem jest wyczerpujące, a John McCain już zawczasu wygrał republikańską nominację*. Co popycha Pana do dalszego w nim uczestniczenia?

Ron Paul: Po pierwsze – nie czuję się wcale wyczerpany. Z pewnością były takie okresy kiedy byłem – kiedy było sześć, osiem lub 10 prawyborów do przebycia. Ale teraz czuję się naprawdę wypoczęty gdyż wróciłem do Teksasu by zająć się wyborami do kongresu, które z łatwością wygraliśmy 70% głosów. Więc miałem czas aby odpocząć i przemyśleć sprawy i jestem bardzo pozytywnie nastawiony do wyborów. Obecnie, z 11 początkowych kandydatów, nadal pozostaję w grze. Mamy czas i wciąż jesteśmy w wyścigu, pozyskujemy delegatów tu i tam, a załoga jest bardzo entuzjastyczna. Myślę że to czego dokonałem przez lata różni mnie od innych ludzi kandydujących na ten urząd ponieważ przez większość czasu ludzie kandydują tylko dla jednego celu, którym jest wygranie urzędu politycznego. Wychodzą i robią sondaże by dowiedzieć się co muszą mówić, gdyż cel wygrania stawiają przed wszystkim innym. W moim przypadku wygrana jest ważna, ale muszę wygrać dzięki ideom które są dla mnie ważne. Jeśli wygram dzięki ideom innych ludzi – przegram.
Przeczytaj całość »