Liberalis

W czasach tak zamierzchłych że je nawet cynik9 blado pamięta nie szło obejrzeć seansu w kinie bez obowiązkowej pigułki ideologicznej. Pigułkę tą aplikowała zaradna socjalistyczna mniejszość przy władzy (ludowej) bezradnej większości pod tą władzą. A pigułką tą była Polska Kronika Filmowa.

Dziesięć minut budujących serce reportaży z jakim to entuzjazmem naród buduje wszędzie socjalizm. Czasem też na przestrogę reportaż z jakiejś pokazówki. Przykładna kara jaką surowa ręka sprawiedliwości ludowej wymierzała czającym się za węgłem wrogom socjalizmu. No i oczywiście wieści z całego bratniego obozu, z centralą w Moskwie, no bo przecież nie tylko my ale cały obóz budował wtedy socjalizm.
Przeczytaj całość »

Wśród komentarzy do mojego ostatniego tekstu, który ukazał się na łamach portalu („Zło dóbr publicznych”), pojawiły się – wedle mojego odczytania – głosy poprawnie formułujące wynikający z niego wniosek, ale uważające, że idzie on za daleko. „W końcu o czymś powinniśmy decydować publicznie. Czy nie na tym polega też wolność?” No właśnie – czy na tym?

Psucie rzeczywistości rozpoczyna się najczęściej od psucia pojęć. Stręczenie rzeszom propozycji działań opisywanych pojęciami znanymi i wywołującymi niechętne skojarzenia rzadko kończy się powodzeniem. Dużo skuteczniejsze są propozycje ubrane w frazę znaną i lubianą, ale skierowaną ku nowym, niedocieczonym na ogół znaczeniom.
Przeczytaj całość »

Zastanawiam się nad opisem pozbawienia wolności i jego konsekwencjami dla myślenia o współżyciu ludzi miedzy sobą na zasadach anarchistycznych czy libertariańskich. Żeby uniknąć nieporozumień, piszę, że gdy piszę słowo wolność, mam na myśli możliwość samodzielnego określania przez kogoś o tym, co się z nim dzieje. Człowiek pozbawiony wolności nie będzie mógł tego robić. Taki człowiek może nie móc kontrolować siebie ze względu na siebie lub ze względu na innych (pisząc te słowa nagle zdałem sobie z jednego sprawę: ten podział jest nieostry, a z drugiej strony wprowadzenie trzeciej możliwości skomplikowałoby mój sposób myślenia. a dodatku wprowadza wątek samokontroli).
Przeczytaj całość »

Libertarianizm to wiara w wolność człowieka i idącą wraz z nią odpowiedzialność; to wiara w to, iż człowiek ma prawo być wolny i że musi odpowiadać za swoje czyny – a jak nie chce, to można go do tej odpowiedzialności pociągnąć, ale nie odbierać mu jej podjęcia.

Libertarianizm to wiara w to, iż każdy człowiek ma prawo czynić wszystko, co nie jest krzywdą dla drugiego człowieka – lub, ewentualnie, dla zwierząt i środowiska. To więc wiara, iż “bez krzywdy nie ma grzechu” a tam, gdzie nie ma ofiar, nie ma tak naprawdę przestępstwa. Libertarianizm potępia dwa główne rodzaje krzywdzenia ludzi – przemoc i oszustwo, które nie mogą być dozwolone, a których ściganie jest właśnie gwarantem wolności, porządku społecznego i sprawiedliwości.

Przeczytaj całość »

Aynd Rand,twórczyni Obiektywizmu była postacią niezwykle ważną dla ruchu Libertariańskiego. W jej filozofii dostrzec można dostrzec wiele związków z Szkołą Austriacką – afirmacja indywidualizmu,krytyka takich abstrakcyjnych pojęć jak “dobro społeczne”,czy potępienie pseudonaukowców za ich służalczą postawę wobec rządu. Niech dowodem będą słowa samego Misesa,które skierował do Rand po zapoznaniu się z jej twórczością:
Przeczytaj całość »

W mojej pracy zdecydowałem się podjąć temat środków psychoaktywnych na płaszczyźnie prawa oraz etyki. Ponieważ u podstaw nowej kryminologii Iana Taylora, Paula Waltona i Jocka Younga legło przekonanie, że nauka społeczna musi angażować się po stronie określonych wartości, dlatego też moja praca będzie podchodziła do omawianego problemu z konkretnej perspektywy. Tak kryminologia, jak i etyka nie mogą ograniczać się jedynie do opisywania procesów bo jest to szkodliwe, gdyż pod płaszczykiem pozytywistycznego obiektywizmu nauki zawsze przemycane są pewne założenia natury filozoficznej, religijnej czy metodologicznej. Etyka i kryminologia stanowią nauki normatywne a ich celem jest wyznaczanie i dążenie do pewnych modeli alternatywnego ładu społecznego opozycyjnego do wypełnionej niedorzecznościami prozy życia codziennego. Praca nawiązuje do mojego wcześniejszego artykułu „Przestępstwa bez ofiar” i w dużej mierze traktuje przestępstwa związane z obrotem czy spożyciem narkotyków jako przestępstwa bez ofiar, gdyż ich wypadku trudno określić poszkodowanego.
Przeczytaj całość »

Być może najbardziej skuteczną metodą na zjednoczenie się reprezentujących sprzeczne interesy jednostek jest ta opisana już przez Tomasza Hobbesa – obecność wspólnego dla wszystkich wroga. Owocuje to powstaniem wrażenia oczywistości wspólnego wszystkim interesu, ponieważ zajmowanie postawy biernej wobec zagrożenia mogłoby zostać uznane jedynie za postępowanie nieracjonalne.
Przeczytaj całość »

Genialny ekonomista austriacki Ludwig von Mises określał rynek jako demokrację konsumentów, “gdzie każdy pens daje prawo głosu”. Twierdzenie to możemy również – a wręcz musimy – odwrócić, powtarzając za Platonem charakterystykę demokracji jako “bazaru ustrojów”, na którym demokrata wybiera sobie aktualnie pasujący mu styl życia, imając się jednocześnie wszystkiego i będąc w efekcie nikim.
Przeczytaj całość »

Kilka dni temu Komisja Europejska ogłosiła doroczny “Progress Report on the Single European Electronic Communications Market 2007″, poruszający między innymi kwestię dostępności do szerokopasmowych łącz internetowych w państwach Unii Europejskiej. Jak wynika z tego raportu, średni “wskaźnik penetracji rynku” wynosi tu 20% dla UE jako całości. Niestety Polska odstaje tutaj in minus – podobny wskaźnik dla naszego kraju wynosi zaledwie 8,4%. Wyprzedzamy jedynie Bułgarię, jesteśmy nawet za Rumunią, nie mówiąc o Litwie, Węgrach, Czechach czy krajach Europy Zachodniej. Najwyższym wskaźnikiem penetracji rynku mogą pochwalić się Dania, Finlandia, Holandia i Szwecja – ponad 30%.
Przeczytaj całość »

Istniały w historii różne formy niewolnictwa. Prawie wszystkie zostały zniesione do XIX wieku włącznie. Niektóre jednak pozostały, i to nie tylko w krajach totalitarnych: mam tu na myśli przymusową służbę wojskową, która obowiązuje również w naszej kochanej Polsce.

W czasach, gdy nikt w krajach ‘demokratycznych’ nie zmusza już do pracy np. na plantacji czy w kopalni, miliony ludzi są – również tam – nadal zmuszane do przymusowej pracy na rzecz Armii, do bycia żołnierzami i pracownikami wojskowymi.

Przeanalizowałem dokładnie ustawy związane z przymusową służbą wojskową. Kary grożą nie tylko za jej unikanie (co już jest niewolnictwem), ale także za: “złośliwe niewykonywanie rozkazów”, “wprowadzanie się w stan, który uniemożliwia odbywanie służby” (np. celowe złamanie sobie nogi), ucieczkę z wojska, i parę innych spraw. Wszystkie te “kwiatki” wyraźnie przypominają dziewiętnastowieczne niewolnicwo w Konferderacji Stanów Ameryki: chwytanie niewolników w Afryce, łapanie tych, którzy uciekli, karanie ich, karanie tych, którzy nie chcą pracować lub w inne sposoby wymigują się od pracy.
Przeczytaj całość »

Ustawy dotyczące praw obywatelskich są wyrazem stosunkowo nowych tendencji politycznych. Uważa się je za niezbędne dla zapewnienia praw mniejszościom np. Murzynom. W rzeczywistości należą do najbardziej drakońskich form interwencji w wolny rynek. Atakują istotę własności prywatnej, którą jest zdolność do sprawowania nad nią kontroli. Spowodowały ograniczenie wolności ekonomicznej, obniżenie poziomu życia, zwiększenie napięć społecznych i zwiększenie kłopotów tym, którym – w założeniu – miały pomagać.
Przeczytaj całość »

Czy jest możliwe, że kiedyś, dawno temu, przez co najmniej siedemset lat istniało na naszej planecie dobrze zorganizowane społeczeństwo stojące na najwyższym ówcześnie stopniu rozwoju cywilizacyjnego, zasiedlające setki miast i osad na obszarze równym co najmniej obszarowi dzisiejszej Francji czy Teksasu, a przy tym nieznające wojen, armii ani władzy państwowej rozumianej jako zinstytucjonalizowany aparat przemocy? Społeczeństwo kierowane nie przez królów czy polityków wymuszających posłuch “ogniem i mieczem”, lecz przez coś, co można nazwać “dobrowolnym rządem”?
Przeczytaj całość »

Zwłaszcza w Europie pokutuje przekonanie, iż napisana w roku 1950 “Europejska Konwencja Praw Podstawowych” chroni prawa jednostki, uniemożliwia cenzurowanie mediów itd. Jest to przekonanie błędne, i to w dodatku bardzo rozpowszechnione, co — biorąc pod uwagę liczbę nabranych ludzi — jest bardzo szkodliwe dla naszej wolności.

Być może w roku 1950 konwencja ta była postępowa, jednak nawet i to nie wydaje mi się prawdopodobne.

Wolność słowa ??? No co ty … Wolność to niewola !!

Taki wniosek możnaby wyciągnąć po lekturze art. 10 ustęp 2. Pozwala on na daleko idące ograniczenia wolności słowa — między innymi, w celu “ochrony niezawisłości i powagi sędziowskiej”. I co z tego wynika ? To, że można zostać sędzią, robić co się chce, a wszelkie objawy krytyki TŁUMIĆ, nawet przemocą (np. przez zamknięcie kogoś w więzieniu). Jeśli w dodatku sytuacja w kraju jest “niepewna” (powstanie, klęska itd) to KE zapewnia pełen dostęp do władzy absolutnej, oczywiście w imię “porządku publicznego” — to samo, które było wykorzystywane przez komunistów.

Przeczytaj całość »

Często słyszy się, że wolność gospodarcza jest kluczowa w rozwoju danego kraju. Słyszymy też, że wolność obyczajowa jest równie ważna, a to ze względu na „ucywilizowanie” danego kraju. Co prawda ciężko jest ustalić, gdzie znajduje się granica, między jedną a drugą – nie przeszkadza to jednak w posługiwaniu się oboma pojęciami. Warto się zastanowić, co odróżnia wolność gospodarczą, od wolności społecznej, obyczajowej, czy jakiej jeszcze tam innej.

Przeczytaj całość »

Najwspanialszą szansę, przed którą kiedykolwiek stanął świat, odrzucono, gdyż namiętność do równości uczyniła płonną nadzieję na wolność.
Lord Acton

Wszelkiej maści ludzie, często niezależnie od wyznawanych poglądów domagają się, by wszystkich ludzi równo. Słowo „równość” – od czasów rewolucji francuskiej – zrobiło niesamowitą karierę. Warto zastanowić się, na czym ta równość ma polegać, do czego dążyć i jakie cele osiągać. Chyba każdy zgodzi się, z równością pojmowaną stricte politycznie – kobiety i mężczyźni powinni mieć takie same prawa polityczne, takie same możliwości ubiegania się o stanowiska publiczne itd… Nie będę się z tym kłócić. Ostrzegam jednak, by nie używać do tych przykładów zwrotu „równouprawnienie polityczne”. Czy to nie paradoks – swoją drogą – że często słyszę, jakim to super demokratycznym krajem jest Szwajcaria, że tam to tylko równość, braterstwo itp. Ale nikt nie wspomina, że Szwajcaria dopiero w 1971 roku wprowadziła prawa polityczne kobiet (dla porównania: Finlandia w 1906).

Przeczytaj całość »